Yine bu sene içerisinde, Nebî (s.a.v.) Efendimiz Âmir b. Sa’sa’a oğullarından Ümmü’l-Mesâkîn (fakir anası) lakablı Zeyneb bin. Huzeyme ile evlendi. Hz. Zeynep Nebî (s.a.v.)’nin nikahı altında iki yada üç ay kadar kalabildi . Sonra vefat etti. Bir rivayete göre, Nebî (s.a.v.)’nin nikahında sekiz ay kalmıştır. Doğruları bilen sadece Allah’tır. [38]
[38] Tarih-i Halîfe s. 66.
İmam Zehebi, Tarihü’l İslam Meğazi 3/216
Nebî (s.a.v.) bu yıl, içinde Hafsa bin. Ömer ile evlendi. [37]
[37] İbni İshâk Sîre s. 240; Tarih-i Halîfe s. 66.
İmam Zehebi, Tarihü’l İslam Meğazi 3/216
Bu yılın Ramazan ayında Hz. Ali (r.a.)rnin oğlu Es-Seyyid Ebû Muhammed künyeli Hz. Hasan~”(r.a.) dünyaya geldiler. [36]
[36] Tarîh-i Halîfe s. 66.
İmam Zehebi, Tarihü’l İslam Meğazi 3/216
îbni İshâk derki: Peygamber (s.a.v.) yahudiler in öldürülmesi hususunda ki emrini -bir şeyle kayıtlamadan- mutlak manada söylemiş ve: “Yahudiler den ele geçirebildiğiniz erkekleri öldürün” buyurmuştu. [34]
O zaman Huveyyisa b. Mes’ûd Müslüman oldu. Kardeşi olan Muhayyısa ise, daha önce Müslüman olmuştu. Bu Muhayyısa Yahudi tüccarından biri olan İbnü Süneyne’ya saldırarak öldürmüştü. O anda daha Müslüman olmayan Huveyyisa ayağa fırlayarak kalktı ve:
[21]
Yunus b. Bükeyr’in nakline göre İbni İshâk derki: Bana’Abdullah b. Ebî Bekr ve Salih b. Ebî Umâme b. Sehl haber vererek dedilerki: [22]
Rasûîüllah (s.a.v.) Bedir harbini ikmal edince, Medine halkına müjde vermek üzere iki müjdeci gönderdi. Bunlardan Zeyd b. Hârise’yi Sâfîle mahallesi ne, Abdullah b. Ravâha’yı da Âliye mahallesi ne göndermişti. Bunlar zafer müjdesini verip Ebû Cehil, Utbe ve diğer Kureyş ileri gelenleri nin öldürüldüğünü ilan ettiler. Zeyd, oğlu Üsanae ile Efendimiz in kızı Rukiyye’nin kabri düzeltilirken karşılaşmıştı. Üsame babasına; “babacığım bütün bu dedikleri n doğrumu?11 diye sormuş, o da Tlevet ey oğulcuğum vallahi böyle oldu” demişti.
Vakidî derki:
Bu gazve üçüncü hicrî yılın Muharrem ayında vuku bulmuştur. Karkaratü’l Küdr, Süleym oğulları Ma’deninin nahiyeler inden biridir. Efendimiz bu gazvede Ümmü Mektûm’u Medine’ye vali bırakmıştır.
Nebî (s.a.v.)’ye Karkaratü’l Küdr mevkinde, Ğatafan ve Süleym oğullarından bir topluluğun bulunduğu haberi ulaşınca, Medine’den hareket edip oraya ulaştı.
[18]
İbni İshâk derki:
Rasûlüllah (s.a.v.)’in Zeyd b. Hariseyi, içlerinde Ebû Sofya’nın da bulunduğu Kureyş kervanını yakalamak için, Necid çölündeki vahalarda n biri olan “Karade” adlı suyun olduğu yere gönderdiği sefere, Karade seferi denir. Hadise şudur:
“Bedir harbi olup bittikten sonra, Kureyşliler Şam’a ticaret için giderken kullandıkları -eski hicaz- yolun emniyetin den korkarak, bu kere Irak üzerinden giden yola saptılar. Kureyş’in bir kısmı Ebû Süfyan’la birlikte ticaret için yola çıkmış ve Bekr b. Vâil oğullarından Fürat b. Hayyan denilen bir adamı yol kılavuzu olarak kiralamışlardı. Beraberle rinde en çok ticaret yaptıkları gümüş vardı.
[10]
Ma’mur, Zührî aracılığıyla Urve’den naklediyo r: Yahudiler den bir gurup olan, Benî Nadir ile olan gazve, Bedir harbinden sonraki altıncı ayın başlarında olmuştu. Nadîr oğullarının evleri ve hurma bahçeleri Medine civarındaydı.
Rasûiüllah (s.a.v.) onların evlerim kuşatınca, sürgüne gitmeye razı oldular. Buna göre silah dışında deve, mal ve eşyadan taşıyabileceklerini alabilece klerdi. Onlar da şam tarafına sürüldüler. Allah onlar hakkında:
İbni İshâk bu kıssayı aynen buradaki tertib üzere Fur’a gazvesind en sonra anlatıyor.
Vakıdî ise, “Şevval’in ortasında Cumartesi günü hicretin yirminci ayı başlarında oldu. Onları Zilka’de ayı hilâli görünene kadar muhasara etti” demektedir.
İbni İshâk’tan naklen Bekkâî şöyle anlatır:
Benî Kaynuka hakkında anlatılanlar şunlardı: Rasûlüllah (s.a.v.) onları Benî Kaynuka panayırında toplamış ve:
İbni İshâk derki:
Rasûlüllah (s.a.v.) Rabîü’levvel ayını Medine’de geçirip sonra Kureyşle karşılaşma ümidiyle gazaya çıktı. Medine’nin basma İbnü Ümmi Mektûm’u tayin etti.
Abdü’l Melik b. Hişâm derki; [5] Rasûlüllah “Buhran” denen yere yani Hicaz’daki Ma’den’e geldi. Burası El-Fur’u’ denen yerin bir nahiye-sidir. Orada Rabîü’lâhir ayının tamamını ve Cümâdiye’l-Ulâyı geçirin-ceye kadar eğleşti. Sonra herhangi bir karşılaşma görmeden Medine’ye avdet etti. [6]
