Efendimizin Medine’ye Hicreti

Ukayl, İbni Şihab -Urve isnadıyla Efendimizi n (s.a.v) eşi Âişe’ nin (r.a) şöyle anlattığını rivayet eder:
O zaman anne ve babamın bir dinleri olup onu tatbik ettiklerin i hatırlıyorum. Üzerimizden hiç bir gün geçmezdiki sabah akşam Ra-sûlullah (s.a.v) bize uğramamış olsun. Müslümanlar müşrik belasına uğradığı zaman, babam Ebû Bekir de Habeşistan topraklarına doğru hicret için yola çıktı. Berki Gımâd denen yere vardığında El Kârra kabilesini n reisi İbni’d Dağine ona rastladı, ve “Yâ Ebâ Bekir! Nereye gitmek istiyorsun ?” dedi. Babamda, “Kavmim beni yurdumdan kovdu. Artık bende yeryüzünde seyyah olup dolaşarak Rabbime huzur içinde ibadet etmek istiyorum.” dedi. İbni’d Dâğıne de; “senin gibi bir zatın ne yurdundan çıkması nede kovulması doğru olur. Zira sen yoksulları giydiren, akrabalık bağlarını hiç koparmayan , milletin yükünü omuzlayan, misafiri ağırlıyan, hak yolunda gelen meşakkat-larda (halka) yardım eden birisisin. Ben seni Icorumam altına alıyorum. Haydi yurduna dön ve Rabbine orada ibadet et.” dedi.