Ağacın Efendimiz (sav)’e İnkıyâdı

Hatem b. İsmail, Ya’kub b. Mücahid (Ebû Hazre) aracılığıyla Ubâde b. Es-Sâmit (r.a.)’m torunu Ubâde b. Velîd’in şöyle dediğini anlatır:
Babamla beraber henüz daha berhayat olan Ensar’m şu kabilesind en ilim öğrenmek üzere yola çıkmıştık. İlk karşılaştığımız zat, Peygamberi n arkadaşı Ebû’l Yeser olmuştu. Beraberind e kölesi vardı. (Bize ondan dinledikle rini nakletti. Sonra kendi mescidinde bulunan Câbir b. Abdillah’m yanma geldik. Ondan duyduklarını da anlatıp Câbir (r.a.)’ın şöyle dediğini anlattı: [2]


“Rasûlüllah (s.a.v) ile birlikte yola çıkarak gayet geniş bir vadiye geldik. Peygamber (s.a.v) abdest bozmak için (ileriye doğru) gidince, ben de bir su kabı alarak peşine düştüm. Peygamberi miz kendini siper edecek bir şeylere bakmdıysa da gizlenecek bir şey bulamadı. Vâdînin kenarında iki ağaç vardı. Nebi (s.a.v) onlardan birine gidip dallarından birini tuttu, ve ona, “Allah’ın izniyle bana doğru eğil” buyurdu. Sanki a£aç sürücüsüne son derece itaat eden, burnuna burunsalık [3] geçirilmiş deve gibi Efendimizl e birlikte yere doğru eğildi: Efendimiz öbür ağacın yanma gelerek onun da dallarından birini tutup “Allah’ın izniyle bana eğil” buyurdu. O da aynen birincisi gibi yere doğru eğildi. Nihayet yolun ortasında iki ağacın arasına durup ikisi arasını cem ederek: “Allah’ın izni ile, ikiniz etrafımı sarınız ” buyurunca ağaçlar Efendimiz’i çevirdiler.
Cabir burada sözüne şöyle devam etti: Ben Rasûlü Ekrem’in kendisine yakınlığımı hissedeceği korkusuyla koşmaya başladım. (Yani oradan uzaklaştım). Oturup kendi kendime bir şeyler söylemeye koyuldum. Böyle tembelce durmuş, vaktimi öldürmüşüm de haberim yokmuş Bir de ne göreyim. Rasûlüllah (s.a.v) gelmiyor mu! Baktım ağaçlar birbirinde n ayrılmış. Rasûluîlah (s.a.v)’i, biraz duraklayıp başıyla sağa ve sola şu şekilde işaret edip, sonra da yürüdüğünü gördüm. Yanıma gelince: “Ya Câbir! Şu makamı mı gördün mü ?” buyurdu. “Evet ya Rasülallah” dedim. Bana:
“Şu iki ağacın yanma git ve her birinden birer dal kes. Sonra onları getir. Şu bulunduğum yere gelince, dalın birini sağına diğerini de sol tarafına bırak” buyurdu. Câbir şöyle devam edip anlattı.
-Kalkıp bir taş alarak kırıp onu düzledim de bıçak gibi keskinleşti.
Ağaçların yanma geldim, ve her birinden birer dal kestim. Sonra onları sürüyerek Peygamber (s.a.v)’in demin durduğu yere geldim, ve dalın birini sağ tarafıma, diğerini sol tarafıma bırakıp ardından Nebi (s.a.v) e yetişerek: “Ya Rasülallah! Dediğini yerine getirdim. Bu ne idi?” diye sordum da:
“Ben sahipleri azâb olunmakta olan iki kabre rastladım. Bu iki dal, yaş kaldığı sürece onların azaplarını şefaatimle hafifletme k istedim” buyurdu. Sonra ravî içinde; insanların suya çok muhtaç kaldıkları, Efendimiz’e azıcık su getirdikle rini, elini kabın içine koyduğunu ve Câbir’in suyun Efendi-miz’in parmakları arasında kaynadığını gördüğünü, insanların kanmcaya kadar ondan sulandıkları, bulunan uzun bir hadis anlattı.
«Câbir devam ederek şöyle anlattı: [4] Oradan askerin bulunduğu yere geldik. Rasûlüllah (s.a.v): “Ya Câbir! Bir abdest ibriği iste!” buyurdu. Ben de: “Dikkat, dikkat! ibrik arıyorum, ibrik!” diye bağırdımsa da (kimsede su bulunan bir kap çıkmadı). Efendimiz-‘e: “Ya Rasülallah! Kervanda bir damla su bulamadım” dedim. Câbir şöyle devam etti: Meğer Ensar’ dan eski, deriden mamul bir tuluk içerisindeki suyu, bineğinin semerinin kaşına asarak peygamberi mize suyu soğutuveren biri varmış. Peygamber (s.a.v) bana:
-Haydi! Falan, Ensarî’ye git de tuluğunda bir şeyler var mı, bir bak!, buyurdu. Ben oraya gidip tuluğun içine baktımsa da içinde ancak bir damla su bulabildim . O da su tuluğunun dibinde bir yerdeydi. [5] Zaten suyu boşaltmaya kalksam, yok edecekti. Rasûlü Ekrem’e gelip, “Ya Rasûlallah! Ben onun tuluğunda sadece tuluğun dibindeki ağızlıkta bir damla su bulabildim . Onu da boşaltmaya kalksam, deri kuruluğundan onu emiverecek ” dedim. Efendimiz (s.a.v) de: “Git onu bana getir!” buyurdu. Ben de alıp geldim. Rasûlüllah tuluğu eline alıp ne olduğunu bir türlü anlayamadığım bir şeyler söylemeye başladı, deriyi de elleriyle sıkıyordu. Sonra onu bana verip; “Ya Câbir! Bir çanak (var mı diye) seslen” buyurdu. Ben de “Ey kervandaki çanak (sahibi) diye ünledim. (Birinden) çanağı alıp getirdim, ve önüne bıraktım. Rasûlüllah eliyle şöyle diye işaret edip elini çanağın içine uzattı, ve parmaklarını birbirinde n ayırdı. Sonra elini tuluğun dibine soktu, ve “Ya Câbir! al, bana su dök ve bismillah de!” buyurdu. Ben de ona su döküp bismillah dedim. Suyun Rasûlüllah (s.a.v)’in parmakları arasından kaynadığını gördüm. Sonra çanaktan da su kaynamaya başlayıp dönerek yükseldi ve çanağı doldurdu. Efendimiz: “Ya Câbir! Suya ihtiyacı olanlara seslen” buyurdu. İnsanlar gelip iyice kanmcaya kadar sulandılar.
Sonra ben: “Hala suya ihtiyacı olan kaldı mı ki?” dedim. Bunun üzerine Rasûlüllah elini çanaktan çıkardı, hala o su ile doluydu.
Orada insanlar açlıklarını da Rasûlullah’a arz ettiler. Bunun üzerine o da “Belki Allah sizi doyuracakt ır” buyurdu. Seyfe’l Bahr denen mıntıkaya geldik ki, deniz büyük bir hayvanı dışarı atmıştı. Hemen bir tarafına ateş yaktık ve balıktan ateşte kızarttık, ve yem yaparak doyana kadar yedik.
Câbir: Ben, falan ve falan diye beş kişinin adını vererek “balığın gözlerini çevreleyen kemiğin içine girdik de bizi geri çıkana kadar hiç kimse göremedi. Onun kaburgasından (kılçığından) bir tanesini alıp yay gibi eğdik. Sonra kervandaki en boylu adamı en uzun deveyi ve en büyük semeri alıp (üzerine bindirerek ) bu kılçığın altından geçti de başını eğivermedi” diyor.»
Bu hadisi Müslim rivayet etmiştir. [6]
A’meş ve diğerleri İbrahim Nehâî- Alkame isnadıyla Abdullah b. Mesûd (r.a.)’m şöyle anlattığını naklederle r:
-Peygamber (s.a.v) ile bir seferde iken namaz vakti gelip çatmıştı. Ama yanımızda bir kaç damla sudan başka birşey yoktu. Rasûlüllah (s.a.v) su isteyip bunu yemek tabağına bo şaltıp elini de içine soktu. Birden parmakları arasında sular kaynamaya başladı. İnsanlar gelip abdestleri ni aldılar ve sudan içtiler:
Ravî Alkame der ki: Ben bu hadisi, Salim b. Ebi’l Ca’d’a anlattım da bana; “Bunu bana Câbir (r.a.) da anlattı. Ben Câbir e: “O gün kaç kişiydiniz?” diye sormuştum da, “Bin beş yüz kişiydik” diye cevap verdi, dedi.
Bu hadisi Buharî de rivayet etmiştir. [7]
Amr b. Mürre ile Husayn b. Abdirrahma n da, Salim b. Ebi’l Cad aracılığıyla Câbir (r.a.) dan şöyle dediğini naklederle r:
-Rasûlüllah (s.a.v) ile bir yolculukta beraber idik. Müthiş bir susuzluk baş gösterdi. Korkuyla Rasûlüllah’a sığındık. Elini bir su kabına daldırdı. Parmakları arasından sanki pınar gibi su kaynamaya başladı. Bunun üzerine Rasûlüllah (s.a.v) «Bismillah diyerek alın.» buyurdu. Hepimiz içtik, hepimize bol bol yetti. Yüz bin kişi bile olsak yine yetecekti. Câbir’e (r.a.): “Kaç kişiydiniz?” diye sordum da “bin beş yüz kişi” diye cevap verdi.
Bu sahih bir haberdir. [8]

[1] İmam Zehebi, Tarihü’l-İslam, 2/13 
[2] Zehebî burayı atlamıştır. İkmali Müslim’in Sahihinden yapılmıştır.
[3] Bugün unutulmuş bir kelimedir. Serkeş olan hayvanlara nal çakıldığı zaman uslu durması İçin burnuna geçirildiği iple sıkılan ağaç bir alet idi. Bilhassa nalbantlıkta kullanılırdı.
[4] Kıssayı önemine binâen Müslim’den naklediyor uz. Zira hadis bu hadistir.
[5] Bu, ağzında’ diyede terceme olunabiliy orsa da esasta ‘dibidir’ Zira tuluğun hem ağzı hem dibi bağlanarak kapanır. Su doldurulur ken geniş olan ağzından doldurulur . Boşaltılırken azar azar kullanılması için alttaki ufak delikten alınır. Tuluk esas su için yapılan deriye denir. Eski türkçemizin zenginliğim tuluğun kuruluğu onu emip bilmeyenle r bunu Tulum ile karıştırırlar. Oysa Karaman Toroslarında deri eğlenerek tüyleri dökülür; su, süt ve ayran için kullanılacak hale getirilirs e buna Tuluk denir. Peynir, yağ, keş, nor ve kavurma için avsunlanar ak yapılan tüylüsüne Tulum denilir. Çocukluğumuzda nur içinde, yatası anneannem (ebem) Fatma Türkbenin göç ettiği yaylalarda az mı tuluklara su alıp gecelemiş, soğuk tuluk sulan içmiştik.
[6] Müslim Zühd. 3006-3014 Beyhakî Kübrâ 1/94. Beyhakî Delâil 6/7-10.  Ebû Nüaym Delâil 2/139. Temhîd 1/222.
[7] Bu Abdullah b. Mes’ûd hadisi Buharî’deki değildir. Buharî’de Ravi Cabİrdir. Eşribe 74/31.
Beyhakî Delâil 6/11 Orada şu izah var:
-Alkame derki; İbni Mes’ûd’un (Kofe) valiliği sırasında bize zelzele isabet etmiş ve durum kendine anlatılmış idi Bunun üzerine: “Biz bu tür ayetleri bereket sayardık. Sizler İse korku sebebi sayıyorsunuz: Biz Peygamber (s.av) ile bir seferde iken… Beyhakî hadisi “metindeki gibi verdikten sonra şu ilaveyi yapar:
«Abdest alacaklara ve suyun bereketind en arzu edenlere çağrıldı. İnsanlar gelip abdestlend i ve içtiler. Ben ise Rasûlü Ekrem’in, “Bereket Allah’tan dır.” sözü sebebiyle karnımdan başkasına önem vermiyordu m.» A’meş derki: “Ben bunu Salim b. Ebi’l Cam’a anlatınca, bana: «bu hadiseyi bana Câbir de anlattı.  Bende  ona, o seferde  siz  kaç kişiydiniz?”  dedimde  “bin beşyüz kişi iydik” dedi. Buharı adı geçen Câbir hadisini Meğazî 64/35, Menâkıb 61/21 ile Eşribe 74/31’de nakleder:
-Hudeybiye mıısalahası yılı insanlarda su tükenmişti. Rasûlüllah’in  önünde bir ıbnkçık vardı… diyerek nakleder ki, bundan sonraki haberde geçmektedir.
 [8] Buharı Eşribe 74/31, Meğazî 64/35 no 4152, Menâkıb 61/25 no 3576. Tefsiri Sûreti’l Feth. Müslim 1856, Beyhakî Delâil 6/11, Ebû Nüaym Delâil 2/144 Nesâî Taharet 65, Müsned 1/402, Dâramî 2/94-95, Taberânî 6/318, İbni Ebî Şeybe 11/470, 14/323, İbni Sa’d 1/256, 4/82, Taberî Tefsir 19/75, Taberî Tarih 2/320, Temhîd 3/97.
İmam Zehebi, Tarihü’l-İslam, 2/13-18

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: