Abdullah B. Cahş (R.A.)’In Seferi (1)

Urve anlatıyor:
Daha sonra Rasûlüllah (s.a.v.), Receb ayında Abdullah b. Cahş el-Esedî ve beraberin deki sekiz kişiyi sefere gönderdi. Yola çıkmadan önce, Allah Rasûlü bir mektup yazıp Abdullah’a verdi ve; “İki gün yol almadıkça mektubu okumamasını” emretti.
İki gün sonra Abdullah b. Cahş mektubu açınca şunları okudu:


“Bu mektubumu okuduğun zaman Nahle ile Taif arasındaki yerde konaklayıncaya kadar yoluna devam et. Orada bizim için Kureyşlileri gözetle ve ne yaptıklarını bize bildir.”
Abdullah b. Cahş mektubu okuyunca, arkadaşlarına: “Rasûlüllah (s.a.v.) bana Nahleye kadar varmamı, sizden hiç birinizi zorla yola götürmeye kalkmamamı” emrediyor . Şehîd olmayı isteyen yoluna devam etsin. Ölümden korkan da geri dönsün. Bana gelince ben yoluma devam ediyorum” dedi.
Böylece Abdullah b. Cahş da sekiz arkadaşı da yoluna devam ettiler. Bunlar 1- Ebu Huzeyfe b. Utbe, 2- Ukkâşe b. Nu’mân, 3- Utbe b. Ğazvân, 4- Sa’d b. Ebî Vakkas, 5- Âmir b. Rabî’a, 6- Vâkıd b. Abdillah et-Temîmî, 7- Süheyl b. Beydâ el-Fihrî, 8- Hâlid b. el-Bükeyr.
Abdullah arkadaşlarıyla Hicaz üzerinden giden yolu tuttu. Fûrü’ mıntıkasından ilerde Bührân denilen Ma’dene (yataklarının olduğu yere) gelince Sa’d b. Ebî Vakkas ile Utbe b. Gazvan develerin i kaybettil er. Develerin i aramak için yoldan geri kaldılar. Abdullah ile beraberin dekiler ise yola devam edip, Nahleye kadar gelip konakladılar.
Amr b. eî-Hadrami ve bir gurup insanın içinde bulunduğu Kureyşe ait, üzüm ve deri taşıyan bir kervan oraya uğradı. Kureyşliler bunları görünce korktular . Ukkâşe (r.a.) onlara doğru geldi. Başım kazımış idi. Kureyşliler onu görünce:
“Bunİar ömreciymiş, bunlardan size bir zarar gelmez” dediler. Abdullah ve arkadaşları bunlara nasıl davranaca kları hususunda müşavere ettiler. Vakit Receb ayının sonu idi: “Biz bu gece bunları bırakacak olursak kesinlikl e sabaha Harame girecekle r ve böylece harame girmekle bizden kendileri ni korumuş olacaklar . Eğer bunlarla çarpışırsak Haram aylarda çarpışmış olacağız” diyerek ne yapacakla rı hususunda tereddüde düştüler.
Daha sonra hepsi birden onlarla savaşıp ticaret mallarına el koymaya karar verdiler. Vakıd b. Abdillah bir ok atarak Amr b. el-Hadramî’yi öldürdü: Osman b. Abdillah ile Hakem b. Keysân’ı esir aldılar. Nevfel b. Abdillah ise kaçıp kurtuldu.
Abdullah b. Cahş ile arkadaşları kervan ve iki esiri alıp geriye dönüp Medine’ye geldiler. Elde ettikleri ganimetin beşte birini ayırıp bunu Nebî (s.a.v.) Efendimiz e verdiler. Kur’ân’da buna mutabık olarak ayet indi. [10] Peygamber (s.a.v.) Efendimiz, Amr b. el-Hadramî’nin öldürülmesini iyi karşılamadı. Bunun üzerine de (Bakara Sûresi’nin 217’ci âyeti olan)
“Sana Haram aylar hakkında, bu aylardaki savaşmanın hükmünü soruyorla r. “Bu aylarda savaşmak büyük günahtır” de”
âyeti nazil oldu.
Peygamber imiz (s.a.v.) bu iki esîre karşı fidye almayı kabul edip onları serbest bıraktı. Bunlardan Osman Mekke’de kâfir olarak öldü. Hakem ise Müslüman olup “Bi’ri-Mâûne” faciasında şehit düştü. [11]

[10] İbni Sa’d Tabâkat 2/10, 12; İbni Hişam Sîre 3/22, 23; Beyhakî Delâil 3/17, 21; Vakîdî Meğazî 1/; Taberi Tarih 2/; UyûnÜ’ttarîh 1/108; Uyûnü’i Eser 1/227; Süheylî Ravdu’l Unf 3/28; İbni Hibbân Sîre, El Mııntezam.
[11] İbni Sa’d Tabâkat 2/10, 12; İbni Hişam Sîre 3/22, 23; Beyhakî Delâil 3/17, 21; Vakidî Meğazî 1/  ; Taberi Tarih 2/  ; Uyûnû’ttarih 1/108; Uyûnü’i Eser 1/227; Süheylî Ravdu’l Unf 3/28; İbni Hibbân Sîre; El-Muntazam.
İmam Zehebi, Tarihü’l İslam  Meğazi 3/18-20

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: